Czy tradsi i posoborowcy wierzą w tego samego Boga?

Pytanie o o. Michała Chaberka, dominikanina nietypowego, który neguje teorię Darwina i odwołując się do św. Tomasza, Arystotelesa, Ojców Kościoła - promuje koncepcję inteligentnego projektu. Ów ojciec, dr hab., uważa, że modernizm w Kościele jest nierozerwalnie związany z teorią ewolucji, która generalnie rozprzestrzeniła się w Kościele. Dominikanin podkreśla rolę Tradycji. Ostatnio był u Pospieszalskiego, jakiś czas temu w PCh24, a trzy lata temu u Ł. Warzechy. Może się Ksiądz odnieść do tez głoszonych przez o. Chaberka? Czy można je na spokojnie przyjąć bez szkody dla duszy (takie się wydają)? A może warto zaprosić dominikanina i porozmawiać z nim o tym?

Ostatnio [na mszy] obok mnie była matka z około dwulatkiem. Dziecko było dość spokojne. Na kazaniu wyciągnęło z torebki małą 5 cm figurkę pieska znanej kreskówki. Usiadło na podłodze i się nim bawiło, kilkukrotnie uderzając plastikiem w ławkę. Gdy figurka spadła, osoba obok podniosła ją i schowała do kieszeni, a po mszy zwróciła matce uwagę, żeby nie przynosić zabawek do kaplicy. Po mszy zobaczyłam, że była to matka 5 dzieci, ojciec stał z innymi i było im naprawdę ciężko. Proszę o komentarz jak należy się zachowywać i czy wierni mają prawo zwracać uwagę.

Czy mógłby ksiądz opowiedzieć jak uczy się kleryków w seminarium spowiadania? Czy oprócz wiedzy teoretycznej, moralnej, potrzebnej w konfesjonale, uczy się też jak być spowiednikiem w praktyce? Jak należy podchodzić do osób w danym wieku, danej płci, stanu itd? Jak reagować na jakieś trudniejsze wyznania, i jak się ogólnie zachowywać? Czy jest to kwestia samodzielnego wyczucia i późniejszej praktyki? Jak ksiądz wspomina swój pierwszy dzień w roli spowiednika?

Czy zdarzają się sytuacje kiedy Bractwo zakłada kaplice w danej diecezji, to ordynariusz miejsca jest przychylny działalności Bractwa, na terenie jego diecezji?

Co ksiądz sądzi o postaci Rotmistrza Witolda Pileckiego w kontekście przeprowadzenia w przyszłości procesu kanonizacyjnego przez Watykan? Człowiek ten wykonywał swoje obowiązki stanu w sposób znakomity, a nawet gdy był okropnie torturowany próbował nawracać swoich oprawców wspominając o książce "O naśladowaniu Chrystusa". Czy nie jest to szczególnie dla Polaków ideał do naśladowania nie tylko w kontekście oddaniu się ojczyźnie, ale również oddaniu się Panu Bogu?

Mamy syna, który żyję z kobietą, która ma już ślub kościelny. Ma dzieci z małżeństwa i dzieci z naszym synem. Bardzo kochamy wnuki i syna. Czy mamy obowiązek zerwać kontakt?

Czy Kościół dopuszcza separację nieograniczoną czasowo z powodu zdrad, rozwodu, wielokrotnego cudzołóstwa itd.? Po mimo chęci powrotu do małżeństwa krzywdziciela - druga strona, ta pokrzywdzona, mimo przebaczenia, nie jest w stanie wspólnie np. zamieszkać, ale jest chętna służyć pomocą.

Czy liturgie wschodnie (ryty koptyjski, bizantyjski etc.) ucierpiały wskutek reform posoborowych, a jeżeli nie to dlaczego? Czy wschodnie Kościoły w łączności z Rzymem w jakikolwiek sposób odczuły deformację posoborowia? Czy wskazane byłoby uczęszczanie np. na mszę w rycie bizantyjskim (w języku ukraińskim) mając do wyboru tę albo NOM?

Czy są jakies znaki które wskazuja że dusza jest w stanie łaski uświęcającej?

Jestem młodym dorosłym i mam takie dylematy. Mam skłonności do kapłaństwa, może w niedalekiej przyszłości czeka przedseminarium, ale jednocześnie czuję pewne skłonności do spróbowania wejścia w relacje z dziewczyną. Pojawiają się obawy, czy przez bycie w związku nie przestanę "lekceważyć" relacji z Panem Bogiem. Jak to rozeznać, żeby nie zrobić nikomu krzywdy?

Gdyby teraz miało być konklawe i ponad 2/3 kardynałów napisałoby na kartce nazwisko "Ks. Szymon Bańka", to jakie byłyby pierwsze decyzje księdza jako papieża? I jaki wybór imienia? Pius XIII?

Jak tradycyjna nauka odnosi się do tzw. naturalnego planowania rodziny? Wspólnota Domowego Kościoła, do której niegdyś należałem przedstawiała nauki o NPR bardziej w ten sposób aby móc kontrolować (czytaj: uniknąć poczęcia), a z rozmów z innymi członkami wspólnoty wynikało, że nie byłem w mojej opinii odosobniony. Zawsze było dopowiedzenie, że pomimo rozpoznawania płodności pozostawiamy tzw. furtkę Panu Bogu, gdyż nie stosujemy sztucznej antykoncepcji. Zakładam, że w pewnych sytuacjach (szczególnie jeśli chodzi o kwestie zdrowotne) NPR może być dopuszczalne. Jednak czy w sytuacji - nazwijmy ją normalną, czy też regularną - NPR z punktu widzenia prawdziwej nauki katolickiej jest niemoralne i jest po prostu antykoncepcją?

Wspomniane mat.:

• Akt małżeński (płciowy) - cz. 1
• Akt małżeński (płciowy) - cz. 2 - wstrzemięźliwość okresowa

Jak by Ksiądz odpowiedział na zarzut, że w religii katolickiej są elementy zabobonne lub magiczne, ponieważ niektóre nabożeństwa i formy pobożności wymagają konkretnej liczby tych samych modlitw - tak jakby tych modlitw nie można było odmówić raz?

Czy kwestię grzechów wątpliwych można sprowadzić do następującego twierdzenia: Jeśli mamy wątpliwość co do materii, należy wyznać taki grzech podczas spowiedzi, natomiast, jeśli mamy wątpliwość co do świadomego przyzwolenia, lepiej takiego grzechu nie wyznawać?

Czcigodny Księże Szymonie, pytanie mam odnośnie do naszych kompetencji w określaniu, że dane prawo świeckie jest niesprawiedliwe i nie przestrzeganiu go. Chodzi konkretnie mi o sytuację, w której myśliwy upoluje zwierzynę i musi jeszcze za nią zapłacić państwu, jeśli chce ją wziąć do siebie (Dodatkowo płaci składki i ponosi wszelkie koszty wyprawy na polowanie + koło płaci za dzierżawę regionu). Czy grzechem byłoby, gdyby myśliwy co niektórej zwierzyny nie zgłosił i nie wspierał tych naszych lokalnych mafii? Chodzi mi w skrócie o to, kiedy możemy sami stwierdzać, że prawo jest niesprawiedliwe i je łamać (nie dając się złapać).

Odpowiedź jest dla mnie ogromnie ważna,to sprawa życia i śmierci, dosłownie.

Żyłam na tzw. "kocią łapę", mam z tym mężczyzną dwójkę dzieci. Trzy lata temu rozstaliśmy się, ale nie dosłownie, bo mieszkamy razem (osobne pokoje). Moje zdrowie się posypało, nie stać mnie na wynajem mieszkania. Dwa lata temu "nawróciłam się", wróciłam do Kościoła, przystąpiłam do Sakramentu Pierwszej Komunii Świętej oraz Sakramentu Bierzmowania. Miałam rozeznanie u trzech księży i dwóch braci zakonnych - wszyscy stwierdzili, że mieszkanie z ojcem dzieci jest sytuacją patologiczną, ale grzechu nie ma, skoro żyję w "czystości" i nie ma między nami pożądliwości (relacja jak "brat z siostrą").

Ksiądz zaproponował przyjmowanie Pana Jezusa w innej parafii, aby nie było zgorszenia. Nie mam z dziećmi gdzie się podziać, jestem na utrzymaniu ojca moich dzieci. Od jakiegoś czasu przestałam przyjmować Komunię, czując niepokój spowodowany myślami, że co jeżeli księża rozeznali sytuację modernistycznie idac z tzw. duchem czasu. Nie chcę, aby Pan Bóg dostosowywał sie do mnie. Nie wiem co robić, czy to ten zły odciąga mnie od Pana Jezusa, siejąc mętlik w głowie...? Czy to moja skrupulatność...? Pogubiłam się. Jeżeli nie powinnam przyjmować Komunii to co z czasem i grzechem kiedy to robiłam?

Czy mógłby ksiądz omówić twierdzenie teologiczne, że: "Pan Bóg jest we wszystkich swoich stworzeniach przez swoją istotę (per esentiam), przez swoją obecność (per praesentiam), przez swoją potęgę (per potentiam), a przez swoją łaskę (pet gratiam) tylko w duszach wolnych od grzechu ciężkiego" - cytat za przypisem z Twierdzy Wewnętrznej św. Teresy Wielkiej.