W sprawie kanonizacji posoborowych papieży: jak przekonać się do świętości takich papieży, jak św. Paweł VI, skoro wiemy, że wprowadził NOM i umożliwił inne złe rzeczy? Św. Tomasz z Akwinu podobno mówi, że kanonizacje są nieomylne, a argument, że sposób kanonizacji po soborze uległ zmianie też nie działa, ponieważ papież ma prawo zmieniać sposób kanonizacji. Poproszę o odpowiedź dla skrupulanta.

W radach dla skrupulantów mówił ksiądz, by dawne grzechy wyznawać tylko te, które są ciężkie i wiemy, że ich nie wyznaliśmy. Tylko co jeśli materia jest ciężka, ale nie mieliśmy świadomości, że to grzech ciężki, jak odróżnić, czy była to niewiedza zawiniona czy niezawiniona?

Ponieważ w jednym PIO Ksiądz mówił, że jeśli ktoś nie wiedział czegoś, co powinien wiedzieć z katechizmu, to pomimo fizycznej niewiedzy, będzie to niewiedza zawiniona. Czy w sumie to nie powinniśmy wszystkiego wiedzieć lub większości? Rzekomo wydaje mi się, jakbym w przeszłości powinna była wiedzieć wiele rzeczy, których nie wiedziałam. Jak odróżnić tę niewiedzę zawinioną od niezawinionej? Czy bycie dzieckiem, czy młodym nastolatkiem daje jakieś usprawiedliwienie niewiedzy?

A propos Quo primum tempore: czytałem interpretację, wg której ustanowienie rytu po wszystkie czasy nie oznacza, że nie można takiego ustanowienia znieść, ponieważ "po wsze czasy" oznacza jedynie "do momentu, aż legalna władza tego nie odwoła", co zdarzyło się.

Z tej perspektywy św. Paweł VI legalnie wprowadził NOM, nie łamiąc bulli Quo primum tempore. Implikuje to również, że w praktyce żaden papież nie ma prawa ustanowić jakiegoś porządku w sposób nieodwołalny.

Moi bliscy zasadzili palmę poświęconą na novusie w doniczce. Mam 2 pytania w tym temacie:

1. Czy w kościołach posoborowych dalej możemy mówić o wodzie święconej? Słyszałem, że po SW2 zmieniły się te modlitwy, więc czy mamy tu do czynienia w ogóle z poświęceniem palm?

2. Czy zasadzenie poświęconej palmy jest czymś grzesznym? Ja byłem dosyć sceptyczny, jak to widziałem, ale mam skrupuły, więc wolę się zapytać tu.

W apologetycznym katechizmie ks. Gadowskiego w rozdziale o sumieniu jest napisane:

"Przy sumieniu chwiejnym nie wolno działać, ale trzeba wyrobić sąd sumienia pewny. Kto bowiem działa w niepewności, grzeszy, bo przypuszcza, że czyn może być zły, a jednak go spełnia."

Chwilę wcześniej jest napisane, że najwyższy stopień sumienia niepewnego to sumienie skrupulantne. A więc rozumiem, że ten kawałek odnosi się również do skrupulantów?

Załóżmy, że jest jakiś czynnik, którego nie bierzemy pod uwagę, a który obiektywnie rozsądziłby, że apostolat Bractwa jest błędny, tylko nie dostrzegamy go. Czy w takim razie na sądzie ostatecznym mogę zostać potępiony za to, że przylgnąłem do struktury, która z jakiegoś powodu jest w błędzie, ale ja tego nie dostrzegłem?

Czy mógłby ksiądz powiedzieć, relikwie których świętych są w ołtarzu w kaplicy szkolnej w Józefowie oraz w kościele w Radości? Dlaczego nie są jakoś szczególniej czczeni?

Czy katolik może uprawiać sport? A bardziej precyzując, co zrobić, jeśli zawody sportowe, które się uprawia, są rozgrywane w niedzielę? W przypadku mojego dziecka chodzi o szachy, gdzie większość zawodów jest w niedzielę. Pewnie dotyczy to też innych dyscyplin. Oczywiste jest, że Msza Św. jest ważniejsza i jeśli jest tylko jedna w danym dniu i nie można w niej uczestniczyć, to jak żyć?

Czy zechciałby ksiądz omówić szerzej główny argument Pana Chmielewskiego z debaty? Tzn. jakoby Bractwo wyrywało się spod ustanowionej przez Pana Jezusa hierarchii w Jego Kościele? Alternatywny "Kościół" lub struktury? Ryzyko, że tego typu społeczność może przekształcić się w autentyczny "Kościół" bez Rzymu? Oraz na czym, jak nie na współczesnym Rzymie, Bractwo opiera swoją pewność teologiczną (niegubienie się)?

Natknąłem się na zarzut dot. działania FSSPX i konsekracji biskupich. Zarzut przywoływał kanon 7 sesji 23 soboru trydenckiego:

"jeśli ktoś twierdzi (...) albo że ci, którzy nie zostali należycie wyświęceni, ani posłani przez władzę kościelną i kanoniczną, ale przybywają skądinąd, są prawowitymi szafarzami słowa i sakramentów - niech będzie wyklęty."

Moje pytanie brzmi: czy stan wyższej konieczności może ominąć anatemę?

Czy istnieje przyjaźń damsko-męska?

Czy normalne jest, że mężczyzna, mając już ukochaną kobietę, będzie spotykał się/pisał/utrzymywał stały kontakt z koleżankami/przyjaciółkami? Jeśli tę kobietę rani taki kontakt, to czy w imię miłości do niej, mężczyzna powinien zerwać kontakt z takimi koleżankami (nawet jeśli świetnie się z nimi dogaduje na poziomie koleżeństwa/przyjaźni, bez jakichkolwiek przesłanek do kontaktów romantycznych z tymi koleżankami)?

Czy mógłby ksiądz omówić w skrócie nieumiarkowanie w jedzeniu? Gdzie jest ta granica? Czy np. zjedzenie tabliczki czekolady lub paczki chipsów po obiedzie do syta jest nieumiarkowaniem?

Co odpowiedzieć komuś bliskiemu, kto mówi nam, że jest wierzący, ale nie praktykujący?

Czy wystarczy powiedzieć mu, że to stwierdzenie jest tzw. oksymoronem, tzn. że jest samo w sobie sprzeczne, bo wiara to również praktyka, czyli fizyczne oddawanie czci Bogu poprzez widzialne uczynki (chodzenie na Mszę Św., przyjmowanie sakramentów etc.)? Wiele osób z mojego kręgu rodziny i znajomych tak mi odpowiada i wiem, że obecnie jest to bardzo popularne podejście do sprawy wiary i religii.

Jak zareagowałoby Bractwo, gdyby został wybrany jakimś cudem papież, który naprawdę zacząłby widocznie i spójnie robić porządek w Kościele (na przykład Ojciec Święty się nawraca, hierarchia się nawraca), jednocześnie np. z ostrożności nie byliby przychylni Bractwu (albo np. patrzyliby na FSSPX podobnie jak redakcja PCh24 :D)?

Chodzi mi o to, że byłoby widać, że kryzys powoli się kończy, po czasie można by obiektywnie stwierdzić, że nie ma już stanu wyższej konieczności, ale z jakiegoś powodu papież nie chciałby zgodzić się na wyświęcenie przyszłych biskupów (nie mówię o aktualnych święceniach na 1 lipca). Czy to by wtedy, teoretycznie, oznaczało koniec FSSPX?

Jak powinnam postąpić, kiedy rozmowa z moim bratem, który ma wiele problemów (homoseksualizm, uzależnienia, depresja, życie według filozofii buddyjskiej), powoduje we mnie chęć udostępnienia mu np. księdza filmiku. Bardzo chciałabym bratu pomóc, jednak wiem, że moje słowa nic nie zmienią.

Jednak ta świadomość, że np. czegoś nie mogę powiedzieć, bo go urażę (że homoseksualizm to zaburzenie i grzech), albo nie mogę bronić dzieci nienarodzonych, bo wiem, że to nic nie da, ale jest we mnie ta część, która powiedziałaby tak wiele. Sprawa w sumie dotyczy i siostry, i rodziców po rozwodzie w ponownych związkach.

Czy mam się jakoś ogólnikowo modlić za rodzinę? Czasami mam poczucie winy, że nie odmawiam za każdego z nich różańca. Tylko że niedawno wyszłam też za mąż, jestem w ciąży. I nie chcę też zaniedbać modlitw za moją rodzinę, którą tworzę. Jak to ugryźć, żeby pomóc i być spokojną z czystym sumieniem?

Odp: Jak rozmawiać z bliskim niewierzącym?