Kilka pytań do tych z Państwa, którzy uczęszczają (stale bądź czasami) do kościołów Bractwa św. Piusa X ("lefebrystów"), dziękujemy z góry za odpowiedzi:

1. Czy to prawda, że księża Bractwa św. Piusa X instruują Państwa, żeby nie chodzić NIGDY na Msze Novus Ordo? (0:50)
2. Czy to prawda, że księża Bractwa św. Piusa X mówią Państwu, że jeśli nie są Państwo w stanie dotrzeć na Mszę Bractwa św. Piusa X, to uzasadnione jest nie iść w ogóle na Mszę w niedzielę lub w dzień święty? Że lepiej nie iść w ogóle niż iść na Mszę poza Bractwem św. Piusa X? (2:55)
3. Czy to prawda, że kwestionują ważność nie tylko Mszy Novus Ordo, ale również trydenckich Mszy "indultowych" i/lub Mszy trydenckich odprawianych przez zgromadzenia pozostające w jedności z Rzymem? (5:16)
4. Czy podobne instrukcje otrzymują Państwo również w sprawie spowiedzi i innych sakramentów? (7:57)
5. Czy to prawda, że Bractwo św. Piusa X kwestionuje WAŻNOŚĆ sakramentów poza Bractwem, nie tylko ich godziwość? (9:40)
6. Czy sugerowano Państwu "poprawianie" lub przyjmowanie na nowo sakramentów przyjętych wcześniej poza Bractwem, np. bierzmowania? (11:01)

Uprzejmie dziękujemy za czas poświęcony na udzielenie odpowiedzi. - Personel WC

Proszę o podanie statystyk dotyczących przyjęć nowych księży do Bractwa i odejść z Bractwa w ostatnich dwóch miesiącach.

Co ksiądz sądzi na temat beatyfikacji abpa Fultona Sheena (24.09.2026)?

Co zrobić w sytuacji, kiedy w nowej pracy jest współpracownik, który jawnie obnosi się z profanującymi wiarę symbolami i ma nawet takie profanujące tatuaże? Przyjąłem zasadę, że się z nim nie witam, ale muszę czasem do niego chodzić, więc nie ucieknę od niego. Jak się zachowywać w tej sytuacji, co będzie najbardziej roztropne? U nas w pracy wszyscy rano podają sobie ręce, ale ja jakoś nie chcę, nie chcę dać poznać, że wszystko jest OK. Czy podanie ręki takiej osobie jest grzechem ciężkim?

Co uważa ksiądz o dzisiejszej dzietności oraz o rosnącym odsetku singli w społeczeństwie? Czy ludzie mimo wszystko na ogół zbyt beztrosko wchodzą dzisiaj w Polsce w małżeństwo, czy wręcz przeciwnie?

Jakie ma ksiądz zdanie na temat sytuacji matrymonialnej wśród wiernych Bractwa? Czy nie dotyka nas plaga singielstwa równie mocno jak w novusie i wśród ateistów i jak temu zaradzić? Czy uważa ksiądz, że jako naród mamy jeszcze realne szanse na przetrwanie i czy dostrzega ksiądz jakąś receptę w obecnej sytuacji? Czy uważa ksiądz, że pocieszeniem w tej sytuacji może być to, że w krzyżu samotności, chociaż naród wyginie, jako społeczeństwo mamy szanse na większy odsetek zbawionych dusz?

Czy należy zwracać uwagę niewierzącym, gdy popełniają grzech?

Jestem osobą młodą i 99% mojego otoczenia to osoby niewierzące. Czy jest w ogóle sens upominać niewierzących? Bo jeśli ktoś jest ateistą czy agnostykiem, to jak ma go obchodzić, że obraża Boga - skoro nawet w Niego nie wierzy...

Czy zmarli mają dostęp do naszego świata fizycznego? Czy zmarli mogą do nas przychodzić we śnie? Czy są to może tylko nasze wyobrażenia powstające pod wpływem jakichś doświadczeń?

Wielokrotnie można usłyszeć historie ludzi (często małych dzieci), którzy twierdzą, że widzieli „ducha” albo zmarłą osobę.

Co się stanie z ludźmi, którzy dożyją Sądu Ostatecznego? Umrą w jednej chwili, czy nie umrą w ogóle? Co z ewentualnym czyśćcem, którego nie mieliby już kiedy „odsiedzieć”?

Czy można powiedzieć, że osoba, która umiera w stanie grzechu ciężkiego, „idzie do piekła”, czy poprawniej jest powiedzieć, że „może pójść do piekła” albo „jest narażona na potępienie”?

Miałam ostatnio z księdzem mały spór właśnie o sformułowanie „idzie do piekła”. Ksiądz uważał, że nie powinno się tak mówić, ponieważ nie możemy z pewnością wiedzieć, czy konkretna osoba rzeczywiście została potępiona - możemy natomiast powiedzieć, że umierając w stanie grzechu ciężkiego, naraża się na potępienie.

Oczywiście rozumiem, że nie możemy powiedzieć konkretnej osobie: „Ty idziesz do piekła”. Chodzi mi jednak o ogólne sformułowanie wynikające z nauczania Kościoła: czy można powiedzieć „kto umiera w stanie grzechu ciężkiego, idzie do piekła”, czy jednak również w takim ujęciu właściwsze jest „może pójść do piekła”?

Pytanie o intencje mszalne: dlaczego nie są wymawiane przed Mszą ani nawet zapowiadane wcześniej? Czy nie byłaby to dobra okazja do zaproszenia na taką Mszę kogoś ze swojej rodziny z novusa?

Dlaczego istnieje taki rodzaj Mszy jak Msza czytana, gdzie de facto ksiądz dialoguje z wiernymi? Jest to wyraźny kontrast do Mszy cichych i śpiewanych, gdzie ksiądz + ministranci modlą się niezależnie od osób słuchających Mszy. Dodatkowo wpisuje się to raczej w filozofię Novus Ordo, gdzie podstawą jest taka "aktywizacja" wiernych. Z tego, co słyszałem, jest to bardzo młody koncept, bo XX-wieczny.

Co ksiądz powiedziałby osobie poznającej Tradycję, która boi się iść do spowiedzi do tradycyjnego kapłana, bo ma w głowie obraz tradycyjnego księdza jako bardzo surowego?

Dlaczego Kościół musi pogłębiać w ciągu historii swoje rozumienie Objawienia i dochodzić poprzez ogłaszane przez siebie nieomylne deklaracje do tego, co właściwie jest częścią Objawienia (dogmatem), a co nie? Dlaczego Objawienie nie zostało od razu tak przekazane, żebyśmy w momencie śmierci ostatniego Apostoła mieli gotową listę dogmatów i nie musieli zastanawiać się nad stopniami pewności teologicznej (de fide, sententia certa, sententia probabilis itp.)? Dlaczego po 19 wiekach, w momencie ogłaszania dogmatu o Niepokalanym Poczęciu, Kościół lepiej wiedział, że jest to prawda zawarta w Objawieniu, niż w czasie, gdy Objawienie dopiero co się zakończyło, oraz przez kolejne wieki (bodaj św. Tomasz nawet kwestionował Niepokalane Poczęcie, więc była to zapewne sprawa dyskusyjna)? Proszę o apologetyczne wyjaśnienie tego problemu, bo wydaje mi się, że może on być wyciągany jako zarzut przeciw katolicyzmowi.

Jakie ojciec poleca filmy religijne godne uwagi dla nas wiernych? Jaki jest ulubiony film religijny ojca?

Jak tam odwołanie Bractwa od ekskomuniki? Jest jakaś reakcja Watykanu?

Czy katolik może pracować w służbach wywiadowczych? Nie jest tajemnicą, że kłamstwo jest tam na porządku dziennym, a do tego dochodzą inne niemoralne czyny. Jak powinna spowiadać się taka osoba? Czy tłumaczyć niemoralne uczynki swoją pracą, czy po prostu wyznawać grzechy popełnione w pracy? Oczywiście zakładając, że cała praca wywiadowcza ma służyć dobru państwa i pozyskiwaniu dla niego informacji.