Czy katolik może pracować w służbach wywiadowczych? Nie jest tajemnicą, że kłamstwo jest tam na porządku dziennym, a do tego dochodzą inne niemoralne czyny. Jak powinna spowiadać się taka osoba? Czy tłumaczyć niemoralne uczynki swoją pracą, czy po prostu wyznawać grzechy popełnione w pracy? Oczywiście zakładając, że cała praca wywiadowcza ma służyć dobru państwa i pozyskiwaniu dla niego informacji.

Skoro człowiek musi unikać moralnego zła, to jak dziś można pracować w wywiadzie, kontrwywiadzie, policji przy rozpracowywaniu gangów, gdzie kłamstwa, nieczystość i brutalność mogą być codziennością?

Czy są sytuacje, w których kłamstwo jest usprawiedliwione i czy każde kłamstwo jest grzechem?

Czy można kłamać w sądzie w obronie człowieka? [Odp.: Nie.]

Czy ukrywając np. Żyda w trakcie trwania II wojny światowej, można było skłamać hitlerowcom?

Ks. Olewiński stwierdził, że kłamstwo dla ochrony żydów w czasie II WŚ było grzechem lekkim i że osoby, które w związku z tym uznajemy za bohaterów nie powinny być tak nazywane. Czy zgodzi się ksiądz z tym?

Nie daje mi spokoju kwestia kłamstwa. Ponoć jest ono zawsze moralnie złe i grzeszne bez względu na okoliczności, ale jeśli chodzi o zabójstwo, mamy wyjątki [Nie ma - ks.]. Co zatem Kościół sądzi o służbach wywiadowczych? Czy szpieg na wojnie zmuszony do ciągłego kłamania to moralnie gorsza sytuacja niż żołnierz zmuszony do ciągłego zabijania?

W kontekście "cel nie uświęca środków". Proszę wyjaśnić kłamstwo - zło obiektywne. Chodzi o sytuację, gdy przychodzą naziści sprawdzić, czy rodzina ukrywa Żydów, oczywiście rodzina ukrywa Żydów, ale powiedziała, że nie, aby ocalić ich życie.